सोमवार, २३ सप्टेंबर, २०१९

आम्ही सारे समीक्षक


अंतू बरव्याच्या रत्नांग्रीतल्या मधल्या आळीतून किंवा सदाशिव... नव्हे नव्हे सदा-विद्रोही चाळीतून...

> खॅ: फादर कसले साहित्यिक, ते तर धर्मप्रसारक
> ह्यॅ: पुलं कसले साहित्यिक. त्यांनी फक्त मध्यमवर्गीय जाणीवांबद्दल लिहिले.
> हॅट: अरुणाताई कसल्या साहित्यिक, बुळबुळीत बोटचेपे लिहितात.
> हड्, ग्रेस कसला साहित्यिक, त्याच्या लेखनाला देशी मातीचा वास नाही.
> हुं: अक्षयकुमार काळॆ? कधी नावही ऐकले नाही. हल्ली कुणीही अध्यक्ष होते.
> आता केवळ प्रवासवर्णन लिहून मीना प्रभू साहित्यिक ठरतात तर आमचा पोस्ट्या जोशा रोजची ’विश्रब्ध शारदा’ लिहितो तो ही साहित्यिकच की. ह्या: ह्या: ह्या:
> या देशाच्या उज्ज्वल परंपरांबद्दल लिहितो तो खरा साहित्यिक.
> टोणग्याच्या लेखनात वैश्विक भान नाही.
> बुणगा आर्म-चेअर विचारवंत आहे.
> बाळ्या म्हणजे काय नेमाड्याची दुय्यम कॉपी आहे झालं.
> या असल्या भंपक साहित्यिकांनी वाचकांची अभिरुची बिघडवली म्हणून आज मराठी साहित्य थिटे आहे. आणि म्हणे हे अध्यक्ष.
> मराठी वाचक पुलं नि जीए यांसारख्या चिखलात रुतला आहे. (स्वगत: म्हणून आमचे जागतिक दर्जाचे लेखन प्रकाशकाच्या गोडाउनमध्ये पडून राहते.)
> चित्रेंवर स्पॅनिश कवी अल्फान्सो टिंगटुंग पेकिंग याचा स्पष्ट प्रभाव दिसतो. पण त्याचे ऋण मानण्याची दानत नाही.
> ऐतिहासिक कादंबर्‍यांचे पीक काढायला काय अक्कल लागते?
...
...
...


In many ways, the work of a critic is easy. We risk very little, yet enjoy a position over those who offer up their work and their selves to our judgment. We thrive on negative criticism, which is fun to write and to read. But the bitter truth we critics must face is that in the grand scheme of things, the average piece of junk is probably more meaningful than our criticism designating it so.

- Anton Ego (from Ratatouille)



The work of a facebookie in much easier Mr. Ego. They don't even have to read anything before criticizing. All they need to know is the caste, religion, political view, state, mother tongue, city/village name of the person. They find it different from their own... well, that's a trigger.

- Mandar Kale (from Facebook.)


-oOo-

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा