रविवार, १७ नोव्हेंबर, २०१९

टीआरपीची पैठणी

एक शहाणी-सुरती, शिकली-कमावती पोरगी होती. उपवर झाली. स्थळ सांगून आले. दाखवण्याचा कार्यक्रम झाला. पोरीला पोरगं काही पसंत नव्हतं. शिकलेलं असून बुरसटलेल्या विचाराचं, आई-बापाचा नंदीबैल असावा असं वाटत होतं.

पण बोहोल्याच्या घाईला आलेल्या आत्या-मावशा-साळकाया-माळकाया-आज्या-काकवा सगळ्यांनी कलकलाट सुरु केला.

’त्यात काय पाहायचं. हाती पायी धड असलं म्हणजे झालं’ - आजी

’इतका विचार काय करायचा. थोडं डाव-उजवं होत असतंच. आम्ही नाही निभावून नेलं’ - काकू

’तुम्ही आजकालच्या पोरींना स्वातंत्र्य दिलंय त्याचा गैरफायदा घेताय. बापाने स्थळ आणलं ते त्याला समजत नाही म्हणून?’ एक मावशी करवादली

’अगं, असं विचार करत बसशील तर जन्मभर बिनलग्नाची राहशील.’ - एक साळकाई

या आणि अशा कलकलाटाने गोंधळून जात पोरीने लग्नाला रुकार दिला. लग्न झालं, आत्या-मावशा-साळकाया-माळकाया-आज्या-काकवा ठेवणीतल्या पैठण्या नेसून मिरवल्या, वीस-चाळीस वर्षांपूर्वीच्या आपल्या लग्नाच्या आठवणी उगाळल्या, त्या निमित्ताने उणी-दुणी काढून झाली. यथाकाल पोरगी नांदायला गेली.

पण नवरा दारुडा निघाला. बाहेरख्याली असावा अशीही लक्षणं दिसत होती. सुकलेली पोरगी माहेरपणाला आली. आत्या-मावशा-साळकाया-माळकाया-आज्या-काकवा जमल्या. तिला सांभाळून घेण्याचा सल्ला देऊ लागल्या, कुणी तुझं नशीबच फुटकं तर तू तरी काय करणार’ म्हणत त्यातल्या त्यात दिलासा देऊ लागल्या. इतक्यात एक म्हातारी ’एक पोर झालं की ठीक होईल’ म्हणू लागली. एकुणात आत्या-मावशा-साळकाया-माळकाया-आज्या-काकवा पोरीला जमवून घेण्याचा सल्ला देऊन गेल्या.

पोरगी मन मारुन, अत्याचार सहन करुन संसार रेटते आहे. ’हिच्यातच काहीतरी खोट असेल’ म्हणून तिचा विचार सोडून देत, पुन्हा ठेवणीतली पैठणी बाहेर काढण्यासाठी आत्या-मावशा-साळकाया-माळकाया-आज्या-काकवा तिच्या धाकट्या बहिणीला ’सगळं काही वेळच्यावेळी व्हावं होऽ. उशीर करु नको.’ म्हणून मागे लागल्या आहेत.

(’वर्तमानाचे संदर्भ’ या राजकीय पार्श्वभूमीवरील ब्लॅक कमेडीमधून)

कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:

टिप्पणी पोस्ट करा